70 Jaar NOS Journaal
Ja, lieve kijkbuiskinderen, De Fabeltjeskrant het NOS Journaal bestond deze week maar liefst zeventig jaar.
Sinds 5 januari 1956 kijken wij Nederlanders dagelijks om 20.00 uur naar het ‘Achtuurjournaal’, wat inmiddels natuurlijk allang het ‘Twintiguurjournaal’ had moeten heten, maar sommige tradities zijn nu eenmaal meer traditie dan andere.
Maar nog altijd kijken miljoenen goedgelovigen -voornamelijk D66-boomers- dagelijks om acht uur ’s avonds naar het hoogtepunt van hun dagelijkse beslommeringen, waarop ze worden bijgepraat over het ‘nieuws’ en het weer van de achterliggende dag, terwijl moeder de koffie inschenkt.
Alsof het internet nog moet worden uitgevonden.
Voor kijkers met nog minder hersencellen heeft de NOS sinds september 2024 het Debielenjournaal, ook wel het ‘NOS Journaal in Makkelijke Taal’ genoemd. Voor demense die slecht kunnen lezen en skrijven.
Voor doven was er al zoiets en dat werd met name tijdens Corona zo razend populair dat iedereen ineens doof wilde worden.
Voor blinden was er natuurlijk altijd al de radio, maar dat zijn dan ook geen kijkers.
Afijn, van die zevenendertig jaar had de NOS drieëndertig jaar lang het monopolie op het (omroep-) nieuws in Nederland. Toen kwam daar plotsklaps Jan de Hoop op RTL Veronique en niet veel later Jeroen Pauw en Loretta Schrijver (God hebbe haar lieve ziel) met het RTL Nieuws en schrokken de dik betaalde ambtenaren bij de NOS zich ineens de tyfus.
Concurrentie? Dat woord kenden ze niet. En dan ook nog met ander nieuws komen dan wij? Kon dat? Bestond dat, ander nieuws?
Wij, de NOS bepalen het nieuws en niemand anders, potverdikkie.
Hoe durf je.
“Het nieuws heeft maar één waarheid en dat is onze waarheid. En verder “Oogjes dicht en snaveltjes toe! Slaap lekk..”
Oh nee wacht, dat was het Jeugdjournaal uit 1968, dat toen nog werd uitgezonden onder de titel ‘De Fabeltjeskrant’.
Van een Debielenjournaal was toen nog geen sprake, omdat kinderen op school nog gewoon Nederlandse taal leerden lezen en schrijven, wollah bro!
Onze Staatsomroep -want met bijna 1 miljard euro aan belastinggeld ben je gewoon niets meer dan een overheidsorganisatie- heeft een nogal hoogdravend regeltje in haar missiestatement staan: “De NOS hanteert de hoogste journalistieke eisen van zorgvuldigheid, betrouwbaarheid, ongebondenheid, pluriformiteit en objectiviteit.”
Dat zegt dus de NOS over de NOS, waarvan de Raad van Toezicht blijkbaar uit dezelfde leden bestaat als die van WC-Eend.
Sinds de NOS onderdeel is van de Nederlandse Propaganda Omroep (NPO) is deze zinsnede uit het missiestatement natuurlijk allang een gotspe, maar wanneer je leest wat bijvoorbeeld een voormalig sterverslaggever, de oer-chagrijnige versie van Piet Paulusma, ene Gerri Eickhof-Bontmuts, die maar liefst 37 jaar deel uitmaakte van datzelfde NOS Journaal, nu na zijn pensionering op persoonlijke titel op ‘X’ flikkert, ga je toch wel even twijfelen aan waar je 37 jaar lang naar hebt gekeken.
De idioot moet natuurlijk helemaal zelf weten wat hij allemaal uitpoept op ‘X’, want hij is nu eenmaal niet meer in dienst van de NPO. Maar als je na 37 jaar deze drek op social media flikkert, kun je je op z’n minst afvragen in hoeverre die NOS-ambtenaren in hun berichtgeving inderdaad echt wel zo zorgvuldig, betrouwbaar, ongebonden, pluriform en objectief waren en zijn.
Lees ook vooral dit artikel op GeenStijl, waar nog even een aantal op z’n minst opmerkelijke Journaaldingetjes worden belicht.
Het meest recente is het dagenlang compleet verzwijgen van de massale opstand in Iran, omdat het bashen van Trump zoals altijd het hoofditem van de meeste Journaal uitzendingen moet zijn.
Maar het zijn slechts ‘journalistieke keuzes, mensen. Niets aan de hand, gewoon doorlopen.
“Oogjes dicht en snaveltjes toe! Slaap lekker!”
