Dure dood.

Je kunt het leven wel willen vieren alsof iedere dag je laatste kan zijn, maar da’s onbetaalbaar.
Maar weet je wat nog onbetaalbaarder is?
Die dag daarna.

Jij hebt dan zelf wel geen last meer van die kater, maar je nabestaanden wel.
Want waarschijnlijk had je wel geld genoeg voor zes dozen Bandol rosé, drie dozijn oesters en wat witte snuifpoeder, maar blijkt er geen rooie rotcent over te zijn voor een kist.
En zitten zij dus met een dubbele kater en hebben geen idee hoe ze jou nou onder de grond of in een oven moeten krijgen en bellen dus zo’n uitvaartondernemer.

Want ja, er komt zoveel op je af en dan moet je ook van alles regelen.
Het is net als bij het kopen van een huis. Ook zo’n gedoe.
Dan bel je een makelaar of De Hypotheker en dan weet één ding zeker: een huis kopen is best duur, want ja; er komt zoveel op je af en dan moet je ook van alles regelen.

Twintig jaar geleden was ik één van de eersten die, na veel weerstand bij de advertentieafdeling een eigen vormgegeven rouwadvertentie in een krant geplaatst kreeg, wat zorgde voor een kleine revolutie in het ‘uitvaartwereldje’. Ook de afgelopen jaren heb ik nog een paar keer een kijkje kunnen nemen in het gesloten wereldje van uitvaartondernemers en geloof me: er gaat geen ondernemer naar huis met minder dan tweeduizend euro per lijk in haar mantelpakzakje.

Ja, mantelpakzakje, want het is een vrouwenberoep geworden. De oude, norse man in zwart jacquet heeft plaats gemaakt voor de ‘zachte’ begripvolle vrouw in een deux-pièces in zachte pasteltinten, onopvallend aanwezig tussen de rouwende stoet.

Of -en die ik ken ik zeker ook- in uitbundige jurken, zware make-up, rode lippen en zich gedragen als een stralend middelpunt en als een irritante vrouwelijke ‘Wethouder Hekking’.
Alsof het haar eigen ‘feestje’ is.
Je mist alleen de bubbels nog. Hoewel; “Het was de wens van het lijk.”
En als je dan de rouwende echtgenoot een handje wilt geven er vervolgens gewoon tussen springt om aan te geven dat je op moet schieten want er zijn teveel mensen en het duurt anders écht te lang.”
Tief toch gauw op.

Het ‘zachte’ vrouwelijke is één grote façade voor de zakelijkheid die daarachter schuilt.
De haat en nijd tussen al deze ondernemers en -neemsters is groot en er zijn er die letterlijk over lijken gaan; een uitspraak overigens die van een uitvaartondernemer zelf komt. Ik had dit nooit zelf verzonnen.

Een gemiddelde rouwadvertentie in Tubantia kost zo’n 850 euro. Dat komt omdat deze krant die advertentie plaatst in de gehele oplage (in tegenstelling tot commerciële advertenties die wél in lokale edities kunnen worden geplaatst) en hoewel die kutkrant al decennia lang in kleur wordt gedrukt, daar ook nog altijd een toeslag voor vraagt.
En je bovendien af moet vragen waarom iemand in Rijssen in Godsnaam moet weten dat je vader, die z’n hele leven in Glanerbrug heeft gewoond, gestopt is met roken?

Nou, omdat die kranten enorm veel geld verdienen aan deze rouwadvertenties en zelfs zoveel dat die uitvaartondernemers daar tussen de 12 en 15 procent provisie voor krijgen.
Wedden dat u nu anders tegen zo’n hele pagina vol kleurige advertenties over één dooie aankijkt als u weet dat dit bijna tien mille heeft gekost en de stralende onderneemster die provisie in haar tasje stopt en niet aan u, nabestaande als korting geeft?

U heeft een beter resultaat en bereik door voor 35 euro het overlijdensbericht te pushen in een door u zelf gekozen regio via bijvoorbeeld Facebook.
Maar dat zeggen ze u niet.
Levert niets op.

Waarom denkt u dat kisten zo duur zijn?
Omdat u zelf geen kist kunt kopen. Dat kunnen alleen uitvaartondernemers.
En als er dan al een alternatief op de markt komt dat veel goedkoper is (ik noem maar even karton, wat in diverse landen allang zeer gebruikelijk is), dan is er altijd wel één of ander crematorium of begraafplaats waar wel weer wat milieuregeltjes worden verzonnen waarom het niet mag.

Want die hele business houdt elkaar in stand. Mocht u uw crematie toch zelf willen regelen dat kunt u het beste al tijdens uw leven een datum afspreken bij het gewenste crematorium, als u tenminste binnen de wettelijke termijn nadat u tot lijk bent verklaard, tot stof wilt zijn  wedergekeerd.

Kijk, want zoals in iedere sector, ik noem bijvoorbeeld de kunststofkozijnenhandel, zitten cowboys of, zoals u wilt; cowgirls.
Maar er zijn ook voldoende ondernemers die het goed met u voor hebben.

Maar laten we nou niet doen alsof het allemaal alleen de schuld is ‘hoge energiekosten’.
Misschien zou je mensen, die in heftige emotionele omstandigheden beslissingen moeten nemen, ook objectief kunnen adviseren door qua inkomsten wat minder afhankelijk te worden van al die provisies op drukwerk (vaak gewoon kopietjes), advertenties, kisten en catering.

Doe waar je het voor wilde doen; begeleiding van mensen in een rouwproces.
Die uren betaalt krijgen, kan niemand bezwaar tegen maken.
Voor veel onderneemsters was een eigen ervaring dan ook vaak de aanleiding om dit werk te gaan doen. Misschien toch eens wat vaker aan terugdenken.
In plaats van geld.

Aan de andere kant zouden mensen eens wat vaker de dingen die ‘op je af  komen’ ook wat vaker zelf moeten regelen.
Is goed voor de verwerking, je bent weer een ervaring rijker en je voelt het ook in je portemonnee.

Bij een huis kopen heb je ook voldoende aan een financieel adviseur, een financiële instantie voor de poen en een goeie notaris. En is zo’n  makelaar, tegenwoordig ook steeds vaker in mantelpak trouwens, ook vaak een luxe product.

Kijk eens hoeveel provisiegeld je in je zak kunt houden.
Kun je vast op de spaarrekening zetten voor het moment dat je laatste dag hebt gevierd!