BAKFIETSTERREUR

De bakfiets.
Ooit een (nood)zakelijk vervoermiddel voor doorgaans kleine ondernemers. Middenstanders, zoals slagers, bakkers, kruideniers, timmermannen, metselaars, noem maar op. Die hadden in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw nog geen geld voor een auto. Laat staan voor twee; ook eentje voor moeders die daarmee dan haar koters naar school bracht en weer ophaalde.
Niet dus.
Kinderen liepen toen gewoon zelf naar school. En die was niet altijd om de hoek. Net als de winkel. Of beter gezegd: winkels. Meervoud.
Overal was namelijk een winkel voor.
Supermarkten bestonden nog niet. Ja, als je mazzel had dan woonde je in een stad of dorp waar één keer per week een markt was. Dat dan wel. Daar kwamen dan de boeren van het platteland hun producten verkopen. Inclusief stikstof en CO2, exclusief BTW. Dat was toen allemaal nog gratis. Niemand had er eigenlijk ooit van gehoord. Want stikstof zie je niet, je ruikt het niet en CO2 heette toen nog gewoon stront. Koeienmest. Dat rook je dan wel weer. En dat verdeelde je dan weer over de akkers, waardoor er gewassen kunnen groeien. Of mooi groen gras, die de koeien dan weer aten en demense weer melk en boter hadden. De boeren zijn inmiddels bijna allemaal weggepest en is de bakfiets weer helemaal terug.

Alleen heeft die bakfiets nu een elektrisch motortje en zijn het geen ondernemers meer die zwaar trappend hun handel naar de winkel of klant brengen (ja, thuisbezorgd bestond toen al wel). Nee, het zijn moeders.
Gemiddelde leeftijd half dertig. En in die bakfietsen worden kinderen vervoerd. Van huis naar school, dagverblijf of opvang en weer terug. Het zijn blijkbaar allemaal kindjes zonder beentjes of met andere fysieke aandoeningen. Een belediging voor de échte Softenon generatie (geboren met de handjes aan de schouders of de voeten op de plek waar je knieën horen te zitten)  die inmiddels allang aan de AOW zit (als ze het tenminste hebben gehaald). Hun poepies kunnen niet naar school lopen omdat de ene mama het veel te ver vindt voor die jonge beentjes of de andere mama ziet wel achter elke rododendron of prikbosje een vieze man staan. Van die mama’s die na twee succesvolle yoghurtpogingen sowieso hun eigen man al vies vinden. Die zich dan vervolgens weer op zijn beurt dan ‘vol op z’n carrière stort’ en altijd te laat thuis komt is.

Hoe dan ook.
Bakfietsen met jankende, etterende of schreeuwende koters. Vaak ook nog in een soort tent. Want ze konden eens nat worden. Alsof ze krimpen. Was dat maar zo.
Trouwens; het zijn niet alleen wijven hoor. Er is ook een mannensoort dat bakfietst. Ik wil daar verder niet zoveel woorden aan vuil maken, want ik draag inclusie en diversiteit een heel groot hart toe, zoals u weet. Maar ze zijn wel allemaal van het witte soort. Die zullen dan wel weer een vrouw van kleur thuis hebben, want zo ziet het Nederlandse modelgezin er volgens de reclame uit tegenwoordig uit.
Ik noem dat dan een Duo Penotti gezin. Snappen ze toch niet.

Maar dan heb je dus een bakfiets.
En dan woon je dus in zo’n moderne stadswijk waar je zowel 500 meter ten noorden, als 1,2 kilometer ten oosten van je te grote drie-etage-huis een winkelcentrum of in elk geval wel een Jumbo of een AH vindt waar je je dagelijkse of wekelijkse boodschappen kunt doen.
Met je bakfiets.
Niet dus.
Die boodschappen worden online besteld en zes dagen later met iets wat tussen een bestelwagen en een vrachtauto in zit (of nog erger: zo’n veel te hoge bromfiets van PicNic waarvan een dakloze bij een rotonde stiekem hoopt dat ie kantelt en hij er met de boodschappen vandoor kan gaan) worden thuisbezorgd. Terwijl het buiten bij wijze van spreken vriest bestel jij boerenkool, maar tegen de tijd dat je de boodschappen thuis hebt, had je toch liever de asperges die inmiddels in de lente al waren opgekomen.

Gebruik dan die bakfiets waar die voor bestemd is, trut. Doe je boodschappen er in en niet je koters. Laat die blagen lopen. Is ook veel gezonder. En veiliger.
Wel eens van de Stint gehoord? Die rare bakfietsen gingen er ook ineens vanzelf vandoor, met alle gevolgen van dien. Elektrische Volvo’s schijnen tegenwoordig ook voor hun zelf te beginnen en moeten allemaal terug naar hun schepper. En bij Tesla’s komt er geen airbag in je gezicht na een botsing, maar een soort vlammenwerper.

Ik pleit dus voor een verbod op kindervervoer in elektrische bakfietsen. Stop die te dunne man van je er maar in, gooi de boodschappen erop, dan waait ie ook niet weg.
En daarna prik je dat ding (die bakfiets dus) gewoon aan je door je zonnepanelen voorziene stroomstekker en pakt ‘m pas weer voor de volgende boodschappen.
Waar een bakfiets voor bedoeld is.
Ga fietsen met dat kind.   

Deel dit met je vrienden

83 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.